ABD’DEN ŞOK RAPOR

Ermeniler’den “özür dileme” kampanyası

http://turksolu.org/215/ataberk215.htm

Türk toplumu, son yıllarda sistematik bir şekilde psikolojik saldırılarla karşı karşıya bırakılıyor. Bu saldırıların siklet merkezi ise emperyalizm tarafından kuruluyor. Kapsamlı bir planın ürünü ve Türk Milletinin milli bilincinin önce törpülenmesini, ardından da tamamen ortadan kaldırılmasını hedefliyor. Özellikle AKP iktidarı ve ona bağlı görev yapan yandaş aydınlar bu planın ideolojik-pratik uygulayıcıları oldular. Kendilerini İkinci Cumhuriyetçi, liberal, “solcu” gibi farklı şekillerde tanımlayarak yola çıkan bu kesimlerin ortak özelliği ise emperyalizmin ve AKP’nin sözünden çıkmamaları oldu. Bu cephenin en ciddi kenetlendiği dönemse Hrant Dink’in öldrülmesiyle yaratılan provokasyon ortamıydı. Bu andan itibaren Türk Milletinin suçluluk psikolojisinin içine sürüklenmesinin ve manevi olarak teslim alınmasının hedeflendiği plan, bu “aydınlar çetesi” tarafından yürütüldü.

Geçtiğimiz hafta bu ekip yeni bir saldırı cephesi açarak Türk Milletinin varlığının karşısına dikildi. Basında “özür dileme” kampanyası olarak bahsedilen bu saldırı; Ermenici aydın ekibinin yeni marifetiydi. Kampanyanın içeriği 1915’te olduğu iddia edilen sözde Ermeni soykırımı dolayısıyla Ermenilerden özür dilenmesiydi. Kampanya metninin bayramdan hemen sonra internette imzaya açılacağı açıklanıyordu. Sözkonusu metin ise şöyleydi:

“1915’te Osmanlı Ermenilerinin maruz kaldığı Büyük Felaket’e duyarsız kalınmasını, bunun inkar edilmesini vicdanım kabul etmiyor. Bu adaletsizliği reddediyor, kendi payıma Ermeni kardeşlerimin acılarını paylaşıyor ve onlardan özür diliyorum”.

İlk bakışta son derece öznel ve kişisel ifadelerden oluşuyor gibi görünen metnin amacının bununla kısıtlı olmadığı anlaşılıyor. Planın sonraki adımında kampanyanın, Türk Milletinin tümü adına bir özüre dönüştürülmek istendiği açık. Böylece Türklerin atalarının işlediği günahlardan utanacağı ve Ermenilere karşı en azından bugün telafi edici hareketlerde bulunacağı hesaplanıyor! Bunun anlamı da Ermenilerin tüm taleplerinin kabulü ve tarihin Ermeniler lehine çarpıtılması olacak.

Aslında kampanyayı tetikleyen isimlere biraz daha yakından baktığımızda bunun nasıl güdümlü bir provokasyon olduğu daha rahat anlaşılabiliyor. Ahmet İnsel gibi bir liberal “solcu” ve Ali Bayramoğlu gibi AKP’ye yakın bir isim beraberce kampanyanın sözcülüğünü yürütüyor. Bunun dışında tüm Ermenici çıkışların baş aktörü Baskın Oran ve Sorosçu Bilgi Üniversitesi’nin öğretim üyesi Cengiz Aktar’ın işin başında olması hiç de tesadüf gibi görünmüyor.

AKP’den ÖDP’ye tüm Amerikancı kesimlerin ve Soros’un da işin içinde olduğu bir geniş programın son perdesini izliyoruz aslında. ABD emredecek, AKP destek verecek, ÖDP’liler “halkların kardeşliği” adına Ermeni kardeşlerine sarılacak ve geriye bir tek “katliamcı Türk” sanık sandalyesinde kalacaktır.

Her şeyden önce bunun AKP’nin Türk karşıtı dış politikasının bir parçası olduğunu görmeliyiz…

Gül’ün Ermenistan gezisinden bugüne…

AKP’nin iktidara geldiği günden beri dış politika adına ne yaptığını bir düşünelim. Aslında bunun tam anlamıyla Türk devletinin 80 yıllık birikiminin ve değişmezlerinin alt üst edilmesi olduğu açıktır. AKP, Cumhuriyet’in bir politikasıyla daha hesaplaşmaktadır. Bu durum ilk başta Kıbrıs’ta ortaya çıkmıştı ve ardından Kürt devleti-Kuzey Irak meselesiyle devam etmişti. Diğer taraftan Ermeni meselesinde de AKP’nin vereceği zarar daha ilk zamanlardan beri ortadaydı. “Hepimiz Ermeniyiz” yürüyüşleri düzenlenirken AKP, buna karşı çıkanları suçluyordu. Ancak AKP’liler, esas Ermeni yanlısı adımları atmaya daha sonra, ikinci kez iktidara gelişleri ve Abdullah Gül’ü Cumhurbaşkanı seçtirmeleriyle beraber başladılar. Türkiye’nin Ermenistan’la sorunları, Ermenistan’ın kuruluşundan daha öncesine kadar geriye götürülebilir. Ermenistan’ın, Türkiye ve Azerbaycan’dan toprak talepleri ile kendi topraklarında uyguladığı etnik temizlik bu işin sadece bir boyutudur. 1992 yılına gelindiğinde SSCB’nin dağılmasıyla beraber Ermenistan, Azerbaycan’a saldırdı ve bu ülkenin üçte birini işgal etti. Şu anda da bu işgal devam ediyor. Bu durumun ortaya çıkışı dolayısıyla da Türkiye’nin, Ermenistan’la herhangi bir diplomatik ilişkisi bulunmuyordu. Bunun yanısıra Türkiye Ermenistan’la sınırlarını açmıyor ve bu yayılmacı, faşist devlete karşı bir tecrit politikası izliyordu.

Bu tecritte açılan ilk gedik bilindiği gibi bizzat Abdullah Gül’ün eseri oldu. Gül’ün maç izleme bahanesiyle Ermenistan’a gitmesi, Türk devletinin yıllardır uyguladığı temel Ermenistan politikasının bir kalemde, fiilen geçersiz kılınması anlamına gelmişti. Böylece Ermenistan’ın toprak talepleri de, sürdürdüğü işgal de meşruiyet kazanmış oluyordu. AKP’nin ilk eseri bu oldu.

Ardından AKP’nin Dışişleri Bakanı Ali Babacan’ın inisiyatifinde Ermeni bakanıyla görüşülmesi ve Azerbaycan’ın da Ermenilerle masaya oturtulması işin ikinci adımı oldu. Böylelikle Azerbaycan da ABD’ye yanaşmak adına Ermenilerin işgalini kabullenmiş oldu. Bunda Rusya’nın Gürcistan saldırısıyla beraber yeniden Kafkasya’da güç göstermesinin de etkisi olmuştu. Ancak kazanan Ermenistan’dan başkası olmadı.

Böylelikle AKP’nin tüm cephelerde uyguladığı Türk karşıtı politika, Kafkaslar’da da bu sonuçlara ulaştı. Güçlenen ve isteklerini, yarattığı fiili durumu kabul ettiren bir Ermenistan ile zayıflayan Türkiye AKP’nin eseri oldu. Bugün başlatılan “özür” kampanyasının bu politikanın bir devamı olduğu açık. Bu organik bağı kampanyacılardan Baskın Oran bizzat kendisi de dile getiriyor: “Özür dilerim sözünden de anlaşılabileceği gibi bizler tamamen vicdanlardaki kişisel huzursuzluğu dile getirdik. Bu özür dilemeyle birlikte Ermeni dış politikasına dair yürütülen normalleşme çalışmalarının birleşeceği umudunu taşıyoruz”. Yani oyunu açık oynuyorlar. AKP politikada vuruyor, militan Ermeniciler de ona böyle destek oluyor.

ABD-AB planı: Türkleri soykırımcı ilan etmek

Özür meselesine gelince bunun hiç de Baskın Oran’ın iddia ettiği gibi vicdani ve bireysel olmadığı çok açık. İlk önce bir grup “duyarlı aydın”ın özürüyle başlayacak olan süreç, ardından devlet düzeyinde bir özür dilemeye geçilmesinin basamağı olarak kullanılacak. Devlete de özür dilettirildikten sonra artık emperyalistlerin Türk Milletine yapıştırmak istedikleri “soykırımcı Türk” suçlaması bizzat Türk devleti tarafından tescillenmiş olacak. Kampanyanın destekçilerinden ve Soros’un yeni parlayan yıldızlarından Bilgi Üniversitesi öğretim üyesi Ferhat Kentel de bunu belirityordu Vatan gazetesine verdiği söyleşide: “Ermenilerden özür dilemek aydınlardan önce devletin işi”.

Özür dileyen devlet bir kavgadan sonra özür dileyen birey gibi davranamaz. Özürün belli yaptırımları olur. Bir adım sonrasında soykırıma uğradığını iddia eden ailelerden başlayarak, Ermeni devletine tazminat ödemeleri gelecektir. Ancak bu da yeterli olmaz. Ermeniler madem ki haklıdır öyleyse kaybettikleri topraklara da geri dönmelidirler. Bu aşama artık Türk devletinin Ermenistan lehine toprak kaybettiği aşama olacaktır. Nasıl hayal gibi mi geliyor? Herhalde bir beş sene önce de Türkiye’de bu kadar açık Ermenicilik yapılması uçuk bir paranoya gibi gelirdi ama süreç böyle işliyor.

Diğer taraftan da soykırımcı Türkiye kampanyası sadece bunlarla da sınırlı değil. Gene geçtiğimiz haftalarda ortaya atılan “Dersim soykırımı” iddiaları da önümüzdeki süreçte yeniden karşımıza gelecek. Gene Kentel’in ifadeleriyle: “Çok var! İstiklal mahkemeleri var, Kıbrıs meselesi var, Varlık vergileri var…”. Kentel, herhalde ayıp olmasın diye Maraş ve Sivas olaylarını da anmış. Ama hatırlatmamız gerekir ki buralarda katledilenler Türk ve solcuydu. Emperyalist Avrupa, Ermenilere ya da Kürtlere aslında hiç yapılmamış olan katliamın hesabını sorar, İstiklal Mahkemesinde ceza alan gericiyi korur ama Türk’e ve sola yapılan gerçek katliamların adını bile anmaz. Tabi Kentel’in taktik bir çıkışla Sivas ve Maraş’a değindiği açıktır ama bu çıkıştan etkilenebilecek solcularımızı da en baştan uyaralım.

Bakın; İngiliz Avam Kamarası geçtiğimiz günlerde bir soykırım semineri düzenledi. Katılımcı olarak da Ermeni ve Kürtlerden oluşan bir Taşnak-Hoybun ekibini çağırdı. Bunlar sadece geçmişte soykırıma uğramadıklarını, bugün de kültürel soykırıma uğradıklarını saatlerce anlattılar. Bir düşünelim acaba hangi Avrupa ülkesinin parlamentosu 12 Eylül’ü tartıştı bugüne kadar? Cevap kocaman bir hiç! Emperyalizm ancak yalanları gündemine alır, gerçekler ise onun örgütlediği faşizmlerdir ve üstü her zaman örtülür…

1915, öncesi ve sonrası

Peki ya Ermeni faşizmi? 1915’e gelen kadar Batılıların ve Rus Çarlığının örgütlediği ırkçı Ermeni çetelerinin yaptığı Türk katliamını bugün ne emperyalistler ne de onların özürcü aydınları hatırlar. Osmanlı’nın Balkanlardan ve Kafkasya’dan çekildiği dönem boyunca emperyalist destekli unsurların yaptığı katliamlar ve etnik temizlik tarihsel gerçeklikler olmasına rağmen bugün bir kenara atılmış ve sümen altı edilmiştir. Esas özür dilenmesi gereken varsa bugün Türkiye’de yaşayan Balkan, Kafkas ve Kırım göçmeni Türklerdir. Bugün Ermeniler kendi devletlerine sahiptir ve sağa sola saldırmak lüksünü bile bulmaktadırlar. Ama bu Türklerin babalarının, dedelerinin doğduğu yerlere turist olarak gitme şansı bile çoğu zaman yoktur. Bundan daha iyi bir etnik temizlik örneği olabilir mi? Türklere uygulanan bu zulüm ancak İnka ve Aztek halklarına İspanyolların reva gördüğü katliamla karşılaştırılabilir. Onlar da kitleler halinde canlarından ve vatanlarından edilmişlerdir.

Buna rağmen bakın Ferhat Kentel hala “Türkiye’de 1 milyon Ermeni vardı, bugün 60 bin var” diyor. Bugün 1915 tehcirine rağmen halen Türkiye’de çalışan kaçak Ermeni işçileri de sayarsanız verilen rakamın iki katı kadar Ermeni rahat rahat yaşıyor, çalışıyor ve örgütlenebiliyor. Ancak yıllar önce Azeri Türklerinin yoğun olarak yaşadığı bugünkü Ermenistan topraklarında neredeyse hiç Türk bulunmuyor. Bırakın Türk’ü Ermeni dışında kimse yaşamıyor ve Ermenistan dünyanın en homojen nüfusa sahip devleti sayılıyor. Diğer taraftan bundan sadece 15 yıl önce Hocalı’da bir gecede katledilen 600 Türk’ün hesabı da Ermenistan’dan sorulmuş değil ve bu sadece tek bir örnek. Varın siz düşünün özür talep etmesi gerekenler Ermeniler mi yoksa biz miyiz?

MHP ve Ermeniler

Sağcı siyaset her zaman emperyalistlerin planlarıyla uzlaşır. Bugün karşı çıktığı şeylere ya yarın tamam diyecektir ya da zaten dünden kabul etmiştir. Bu durumun önemli örneklerinden biri de MHP ile Ermenilerin ilişkileriyle ilgili olarak ortaya çıkıyor. “Özür dileme” kampanyasını en çok eleştiren siyasi Devlet Bahçeli oldu. AKP’nin Kürt-İslamcı siyasetine meclise girer girmez teslim olan, DTP ile en sıcak ilişkileri geliştiren Bahçeli, Ermeni meselesinde bir anda kendisinden beklenmeyen bir çıkış yaptı ve kampanyayı eleştirdi. Kampanyayı düzenleyenleri de işbirlikçi mihraklar olarak adlandırdı. Ancak, MHP lideri bunu yaparak Ermeni dostlarını da üzmüş oldu. Taraf gazetesinin Ermeni yazarı Markar Eseyan hemen bu konunun üzerine eğildi ve Bahçeli’ye çok da hatırlamak istemeyeceği bazı şeyleri hatırlattı. Tabi biz TÜRKSOLU’nda defalarca MHP’nin Ermeniciliği üzerine yazıp çizdiğimiz için okurlarımıza yabancı gelmeyecektir ama gene de aktaralım: “Ne iyi olurdu değil mi Bahçeli bizi şaşırtsaydı, değil mi? Mesela Türkeş’in tam da 1993 yılında Karabağ savaşının en kanlı günlerinde Ermenistan Devlet Başkanı Petrosyan’la Pariste buluşması gibi… Türkeş, acaba Bahçeli’nin bu açıklamasında belirttiği gibi işbirlikçi bir iç mihrak mıydı?”

Tabi ne Eseyan ne de Bahçeli, Türkeş için işbirlikçi diyebilir. Ancak bizim açımızdan her şey çok açık ve yoruma bile gerek yok. Aslında Türkeş, Bahçeli, Petrosyan, Eseyan ve diğerlerinin tümünün ortak ve birleştirci bir özelliği var ki o da katıksız Amerikancılık!

Olayın ayrıntılarına gelince; gerçekten de savaşın en kanlı günlerinde, Hocalı gibi katliamlarda Ermeniler Türkleri keserken, Türkeş ve Petrosyan Paris’te görüşürler. Aslında Türk devletinin Ermenistan’a tavrını ezip geçmekte öncülük Gül’ün değil Türkeş’indir. Türkeş-Petrosyan ikilisi Türk-Ermeni sınırına üzerinde “1915 için üzgünüz” yazılı bir anıt dikmek için bile anlaşırlar ama başaramazlar. Ülkücü hareketin sevgili “Başbuğu”nun Ermenilerle arası işte bu kadar sıcaktır o yıllarda. E, ne yapalım Amerikancılık bu; adamı Bahçeli gibi DTP dostu da yapar, Türkeş gibi Ermeni dostu da… O yüzden Ermeniler de, Tarafçılar da üzülmesin yakında Bahçeli de onlarla anlaşacaktır. Hele bir ABD’den talimat gelsin de…

Psikolojik savaşa direnelim

Tüm bunların ötesinde bize yaşatılmak istenen senaryoya geri dönersek bunun en temel başarı noktasının bu psikolojik savaşı kaybetmemiz olacağını görmeliyiz. Bugün Ermenici kampanyayı düzenleyenler Atatürk’ün bile Ermeni soykırımını kabul ettiğine dair belgeler bulunduğunu iddia ediyorlar. Bu iddiaya temel olan belgelerin sahteliğinin yıllar önce yazarımız Prof. Dr. Türkkaya Ataöv’ün kitaplarında kanıtlanmasının onlar için bir önemi yok. Çünkü faşizm dediğimiz rejim zaten gerçeklik zeminin dışında kurulur, yalanlar üzerinde yükselir. Faşizmin gerçekleri çarpıtma mekanizması önce muhalifleri üzerinde denediği bir taktik olarak ortaya çıkar. Muhalefetin tasfiyesinin ve sindirilmesinin ardından daha büyük hedeflere geçilecektir.

AKP faşizminin Türk düşmanı, Kürt ırkçısı yapısı onun en temel karakterini oluşturuyor. Bu faşizmin ayakta kalabilmesi için Türk milli birliğinin ortadan kaldırılması gerekir. Bunun yolu da milletin kendine olan saygısının ve güveninin ortadan kaldırılmasından geçmektedir. Bu millet kendisinin soykırımcı olduğuna, atalarının vahşetine inandırılacak ve şuursuz bir yığına dönüştürülecektir. Planın en can alıcı noktası da zaten budur. Böylece haklılığın getirdiği psikolojik üstünlüğün ortadan kaldırılmasıyla ve toplumun ruhsuzlaştırılmasıyla Türk’e en önemli darbe indirilmek isteniyor.

Bugün bir kısım ihanet “aydını”; olmayan bir soykırım için özür dileyebilir. Ya da AKP faşizminin yönettiği devlet tazminat ödemeye, Ermenistan’a toprak vermeye razı olabilir. Türkiye buna benzer ihanetleri 1919’da da gördü ama yenilmedi. Milletin gücü, ihanetin tahribatını onarabilir. Ancak bizim için daha da önemli olan cephe milli varlığı ve bilinci korumak için direndiğimiz noktadır.

Emperyalizmin psikolojik yıpratma savaşına direnmek tüm direnişlerden daha önemlidir. Türk direnişini burada da güçlü tutmak için Türk’üm diyenleri göreve çağırıyoruz.

Geçtiğimiz günlerde dünyanın dört bir yanında ‘sözde ermeni soykırımı’ ile 
ilgili onlarca panel-konferans düzenlenmiş. *Bunların ana sponsorları kim 
biliyor musunuz? HSBC ve British Airways.. * Bizim ülkemizde bizden elde
 ettikleri para ile bize karsı sözde ermeni soykırımını destekleyen bu
 kuruluşlarla olan ilişkilerinizi gözden geçirmeye davet ediyorum. Saygılar.
 
 *VARSA HSBC HESAPLARINIZI KAPATIN VE ADVANTAGE KARTLARINIZI IPTAL EDIN..
 
 ** * *YADA EN AZINDAN BU MAILI FORWARDLAYARAK TEPKINIZI GOSTEREBILIRSINIZ.
 
 * EGE UNIVERSITESI HASTANEDEKI BUTUN DOKTORLARIN HSBC KREDI KARTLARINI VE
 HESAPLARINI KAPATTIRDIKLARINI GORUNCE BANKANIN GENEL MUDURLUGU OLAYA EL
 KOYDU. AMA KIMSE VAZGECMEYINCE ADAMLAR TUTUSTU. BIR SURU FAKSLAR FALAN OZUR
 YAZILARI. AMA BU SADECE BU HASTANE ILE SINIRLI KALMAMALI. ULKEMIZDE BIR
 SURU YATIRIM YAPIYORLAR, BIZIMLE IYI GECINMEK ISTIYORLARSA BIR TERCIH
 YAPSINLAR. ERMENILER MI, TURKIYE MI? BENCE, HIC DUSUNMEYIN KARTLARINIZI
 IPTAL ETTIRIN. AMA EN ONEMLISI BU OLAY SEBEBIYLE OLDUGUNU BELIRTIN,
 LUTFEN… !!!
 
 AYRICA FORTIS BANK’IN DA PKK’YA MAYIN SAGLAYAN KURULUSLA KARDES SIRKET
 OLDUGUNU DA UNUTMAYALIM….

 
ve aynı zamanda;
 
 
 
BU BİR BİLGİLENDİRME MESAJIDIR. ABUK SUBUK MANASIZ BIR MESAJ

DEĞİLDİR. DUYARSIZ KALMAYIN. BU VATAN BİZİM UNUTMAYIN…

kampanyası yapan bir grubun ne ile alakalı olarak imza kampanyası
düzenlediklerini merak ederek yanlarına yaklaştım ve başlangıçta
gördüklerime şaşırmadım. Çifte standartlığı ve her firsatta ifade eden
bu avrupa ülkesinde üç beş eşkiya PKK KADEK adına imza topluyorlardı.

Niyetleri teröristbaşının özgürlüğünü kazanmasıymış… Daha önce ifade
ettiğim gibi bu şaşırtıcı değil ama imza kampanyasının büyük
sponsorlarından birinin ülkemizde de faaliyet gösteren ”SEVEN-ELEVEN”
firması olduğunu görünce afalladım.

Türkiye’ye döndüğümde gördüğüm bir detay ile şaşkınlığım bir kat daha arttı. Seven Eleven mağazalarının tabelalarındaki renkler tamamı ile PKK bayrağındaki renkler yani adeta PKK-KADEK bayrağı ve de çalışanlarınının tiplerini de gözlemleyin…
Ülkemizi seviyor isek bu mağazalardan alış veriş etmeyelim, edenlere
de bu durumu iletelim. Bu mesaj ne kadar çok kişiye
ulaşır ise ülkemiz adına o kadar yararlı olacaktır.

tarzı şeyler yollayacağınıza bunları yollayın. bize bunlar lazım, oturup
dilemekle olmaz.

Bugün

 İşgal topraklarında nüfusunu artırmayı hedefleyen Ermeniler bakın nasıl bir yol buldu. Azerbaycan`ın Ermenistan tarafından işgal altında tutulan bölgesi Dağlık Karabağ`da aynı anda 675 Ermeni çiftin nikahı kıyıldı. Toplu nikah törenleri Şuşa`da kilisede, Akdere`de ise bir manastırda yapıldı. Toplu nikah törenlerini Ermeni hayırsever Levon Ayrapetyan`ın finanse ettiği bildirildi.

7 ÇOCUK YAPANA 100 BİN DOLAR

 Ayrıca nikahı kıyılan çiftlerin her birine 2500 dolar yardımda bulunuldu. Çiftlere dünyaya getirecekleri ilk çocuk için 2 bin, ikinci çocuk için 3 bin, üçüncü çocuk için 5 bin, dördüncü çocuk için 10 bin, beşinci çocuk için 20 bin, altıncı çocuk için 50 bin ve yedinci çocuk için ise 100 bin dolar verileceği vadedildi.

EN FAKİR ÜLKENİN NÜFUSU ÇOĞALTMA TAKTİĞİ

 Siyasi gözlemciler, işsizlik ve yoksulluk nedeniyle Dağlık Karabağ`ı terk eden Ermeni nüfusuna karşılık, ayrılıkçı yönetimin gelecekte yapılacak referandumda çoğunluğu sağlamak için bu bölgede Ermeni yerleşimini özendirmeye çalıştığını ve aileleri çok çocuk sahibi olmaları için teşvik ettiğini belirtiyor.

Amerika Ermeni Ulusal Komitesi (ANCA),  Ermeni asıllı Amerikalıların 9 aydır Barack Obama ve başkan yardımcısı adayı Joe Biden’ın 4 Kasım seçimini kazanması için ülke çapında kampanya yürüttükleri belirtildi.

Ermenilerin Obama’yı destekleme nedenleri arasında, Amerikan Kongresi’ndeki Ermeni tasarısına Obama’nın verdiği kuvvetli destek, ABD Başkanı olursa 1915 olaylarını soykırım olarak tanıma yönünde yazılı olarak söz verilmesi, Bush’a mektup yazarak ‘’soykırımı” uygun şekilde tanımaya davet etmesi, ‘’soykırımı tarihi bir gerçek” olarak nitelemesi, Ermenistan’a yönelik ”Türk ve Azeri blokajının kaldırılmasını desteklemesi”, “Yukarı Karabağ meselesine kalıcı bir çözüm istemesi” gibi konular yer alıyor.

Obama’nın başkan yardımcısı adayı Biden ise ”Ermeni asıllı Amerikalıları ilgilendiren konularda Senatoda önde gelen destekçi” olarak nitelendirildi. Biden’ın desteklenmesine ilişkin nedenler ise, ”1990 yılında dönemin Senatörü Bob Dole ile birlikte Kongreden geçirmeye çalıştığı Ermeni tasarısına ve sonra gelen tasarılara desteği, Yukarı Karabağ konusundaki tutumu ve ABD’nin eski Erivan Büyükelçisi Evans’ın görevden alınmasına ilişkin yönetime baskı yapması, Ermenistan ve Türkiye’ye gidecek Amerikan büyükelçilerinin 1915 olaylarını soykırım olarak kabul etmesini sağlaması” olarak sayıldı.

SALI, 25 Kasım 2008 11:11 Papazdan çirkin iftira Kardinal Kasper, “Ermeni soykırımı iddia değil, bir vakıadır. Vatikan’ın bu konudaki tavrı, Papa 2. Jean Paul’ün Ermenistan ziyareti sırasında açıklanmıştır” dedi Papalık Hristiyanlararası Birlik Kurulu Başkanı Kardinal Walter Kasper, Ermenistan Dışişleri Bakanı Edvard Nalbantyan’ın Türkiye’de bulunduğu sırada, “Ermeni soykırımının bir vakıa” olduğunu iddia etti. Kasper, Roma Katolik Kilisesi’nin lideri Papa 16. Benediktus’un dün Ermeni din adamlarını kabulünden önce Vatikan Radyosu’na verdiği demeçte, “Ermeni soykırımı bir vakıadır. Vatikan’ın bu konudaki tavrı, Papa 2. Jean Paul’ün Ermenistan ziyareti sırasında açıklanmıştır. Papa, oradaki soykırım anıtını ziyaret etmiş, Türklerin hoşuna gitmese de soykırım kelimesini kullanmıştır” görüşünü dile getirdi. Terim meselesi değil “Soykırımın iddia değil bir gerçek olduğunu” ileri süren Kasper, şöyle dedi: “Bu bir terim meselesi değildir. Pek çok kurbanın bulunduğu tarihi bir vakadır ve bu hatıranın iyileştirilmesi gerekmektedir. Türkiye-Ermenistan ilişkilerinin iyileştirilmesi için Vatikan ne yapabilir bilemem. Ama bu Orta Doğu barışı için de önemli bir hadise. Katolik Kilisesi her şeyden önce mağdurlardan yanadır. Bu bizim davranışlarımızı belirleme konusundaki en önemli ilkedir.” Orta Doğu sorunu Kasper, Lübnan’da yaşayan Ermenilerin dini lideri 1. Aram başkanlığındaki heyetin Vatikan’a yapacağı ziyaretin, Roma Katolik Kilisesi’nin diğer Hıristiyan gruplarla ilişkileri açısından da büyük önem taşıdığını söyledi. 1. Aram başkanlığındaki heyetle Orta Doğu sorununu da ele alacaklarını ifade eden Kasper, “Lübnan’daki durum hakkında da görüş alışverişinde bulunacağız. Lübnan bir zamanlar Hıristiyan bir ülkeydi ama artık Hıristiyanlar o ülkedeki nüfusun çoğunluğunu oluşturmuyor. Lübnan’daki kilise liderleri siyasi açıdan da önemli nüfuza sahip oldukları için Orta Doğu’da barış için diyalog açısından da bu ziyaret önemli” dedi. 1. Avram’ın, Kuveyt, Birleşik Arap Emirlikleri, Kıbrıs Rum Kesimi, Kanada ve ABD’den gelen Ermeni piskoposlarla birlikte yapacağı Vatikan ziyareti, perşembe günü sona erecek. Sözde Ermeni soykırımının tarihi bir vaka olduğunu iddia eden Walter Kasper, “Bu acı hatıranın iyileştirilmesi gerekmektedir” dedi. Yüz bulunca astarını istedi! İlişkiler ön koşulsuz normalleşmeli. Sınırlar açılmalı. Diasporayı etkilememiz beklenmemeli. Komisyon sorusu keyfini kaçırdı Nalbantyan, Türkiye’nin “soykırım iftirasını tarihçiler araştırsın” önerisiyle ilgili soruya cevap veremedi Karadeniz Ekonomik İşbirliği (KEİ) örgütü Dönem Başkanı sıfatıyla İstanbul’a gelen Ermenistan Dışişleri Bakanı Edward Nalbantyan, Türkiye’nin Ermeni diasporasının soykırım yalanının tanınmasına ilişkin faaliyetlerine son vermesi için telkinde bulunmayacaklarını söyledi. İstanbul’daki KEİ Sekretaryası’nı ziyaret eden Nalbantyan, düzenlendiği basın toplantısında, Türkiye-Ermenistan yakınlaşmasına ilişkin açıklamalarda bulundu. Sarkısyan da gelecek Nalbantyan, ön koşuluz olarak diplomatik ilişkilerin normalleştirilmesi ve sınırların açılması yolundaki Erivan’ın bilinen taleplerini tekrarladı. Nalbantyan, “Diplomatik ilişkilerin normalleştirilmesi için hazırız. İlişkiler, ön koşul olmadan normalleştirilebilmeli. İki ülke arasındaki sınırlar ön koşul olmadan açılmalı. Ermenistan’da ön koşulsuz bunu gerçekleştirmeye hazırdır” diye konuştu. İstanbul’da bulunmaktan duyduğu memnuniyete vurgu yapan Nalbantyan, ikili ilişkilerin normalleşme dönemine girmesini “olumlu” bir gelişme olarak nitelendirdi. Nalbantyan, Ermenistan Cumhurbaşkanı Serj Sarkisyan’ın Ekim 2009’da Abdullah Gül’ün daveti üzerine Türkiye’yi ziyaret edeceğini açıkladı. İki ülke arasındaki aktif diyaloğun geçen Eylül ayında iki ülke milli takımlarının oynadığı maç için Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün Erivan’ı ziyaret etmesiyle başladığını hatırlatan Nalbandyan, “Bu olumlu ortamı sürdüreceğiz” dedi. Sınırlar açık olmalı Türkiye’nin “tarihçiler komisyonu” gibi önerilerinin anımsatılması üzerine Nalbantyan, pek çok komşu ülke arasında sorunların olduğuna işaret ederek “Ancak diplomatik ilişkilerde açık sınırlar olması gerekiyor. Bu koşullar altında görüşebilmek daha kolay olacaktır. Bu tür sorunları gidebilmek daha kolay olacaktır” karşılığını verdi. (ANKA) Patrikhane’ye de uğradı! Ermenistan Dışişleri Bakanı Edvard Nalbantyan, Türkiye Ermenileri Patrikhanesi’ni ziyaret etti. Patrikhanede Patrik Vekili Aram Ateşyan tarafından karşılanan Nalbantyan, bir süre basına kapalı olarak görüşmelerde bulundu. Erivan’a büyükelçi atanacak Türkiye ile Erivan arasında, “futbol diplomasisi” ile başlayan yakınlaşmada ikinci adım atılıyor. Hürriyet gazetesinden Zeynep Gürcanlı’nın haberine göre Ankara, Ermenistan’la ilişkilerle görevlendirilecek bir “Büyükelçi” atamayı planlıyor. Ancak dışişleri kaynaklarına göre bu atama, “tam diplomatik ilişki kurulması”, yani Ermenistan’da bir Türk Büyükelçiliği açılması yoluyla yapılmayacak. Bunun yerine, “akredite büyükelçi” sistemine geçilecek. Bu çerçevede, Türkiye’nin Gürcistan Büyükelçisi’nin Ermenistan’a da “akredite” edilmesi üzerinde çalışılıyor. Bu fiilen, “diplomatik ilişki kurulması” anlamına da geliyor. Ancak, Ankara’nın bu adımı atmak için bir şartı bulunuyor. Ermeni hükümetinin, en azından 1915 olaylarıyla ilgili olarak Türk-Ermeni ortak komisyonu fikrine yönelik “sıcak bir açıklama” yapması isteniyor.

Ankara Ticaret Odası (ATO)’nın “Soykırımlar Tarihi : İkiyüzlü Kriterler Raporu” adını taşıyan son raporu insanlık suçlarını konu aldı. Elliyi aşkın soykırım örneklerine yer verilen raporda, Amerikalıların Felluce’de uyguladığı operasyonun, soykırımlar tarihinin son soykırımı olarak tarihe geçtiğine işaret edildi. Felluce’de açıkça işlenen soykırımın, iletişimin bütün olanakları kullanılarak karartılmaya çalışıldığını, ancak ortaya konulan gerekçe ne olursa olsun, Felluce’de yaşanan dramın soykırımdan başka bir tanımının olamayacağı kaydedildi. Birleşmiş Milletler Genel Kurulu’nun 1948 yılında onaylanıp, 1951 yılında yürürlüğe giren “Soykırımın Önlenmesine ve Cezalandırılmasına ilişkin Sözleşme”ye de atıf yapılan raporda soykırımın “İnsanların dinsel, ırki ve etnik farklılıklarından dolayı sistemli olarak yokedilmesi” olarak tanımlandığı hatırlatıldı. POST MODERN SOYKIRIM Felluce’de 1500 sivilin sokaklarda öldürülüp çürümeye terkedildiği, cesetlerin köpekler tarafından yenilmeye başlandığı ve 250 bin kişinin bölgeden sürüldüğü belirtilen raporda “Felluce katliamı Post Modern Soykırımdır” denildi. Soykırım tanımının açık olmasına rağmen, Avrupa Birliği ülkelerinin soykırım değerlendirmesini insan haklarına göre değil, çıkar endeksli yaptığına dikkat çekilen raporda bir çok AB ülkesinin soykırım sicili bozuk olmasına rağmen, hiç üzerlerine alınmadıkları, siyasal ve ekonomik anlamda güçlü ülkelerin soykırımlarının görmezden gelindiğini, birbirlerini karşılıklı olarak akladıkları belitildi. Fransızlar’ın Cezayir’de 1830 yılı ile 1962 yılları arasında 1 milyon Cezayirliyi öldürdükleri, Cezayirlilere sistematik bir biçimde soykırım uyguladıkları belirtilen raporda, bu ülkenin sürekli olarak sözde Ermeni Soykırımını tanıması için Türkiye’ye baskı yaptığını hatırlatıldı. Fransız, İngiliz ve Almanlar başta olmak üzere bütün AB ülkelerinin Felluce soykırımı karşısında kayıtsız kaldıkları ifade edilen raporda, Birleşmiş Milletler de kendi soykırım tanımına giren insanlık suçlarına karşı ses çıkarmamakla suçlandı. Raporda, soykırım suçlarına ilişkin şu örneklere yer verildi: İSPANYOL VE AMERİKALILARIN YERLİ KIZILDERİLİLERE UYGULADIĞI SOYKIRIM: 1492 yılında Kristof Kolomb’un ayak bastığında nüfusu 8 milyon olan Arawaks yerlilerinin sayısı 22 yıl içerisinde 28 bine indi. NORVEÇLİLERİN TATERLERE (GÖÇER) UYGULADIĞI SOYKIRIM: Norveçliler 1920-30’larda çıkardıkları yasalarla Nordik ırk’ın ariliğini korumak için etnik grup Tater (Göçerler) kızlarını zorla kısırlaştırdılar. Norveç toplumu ne kadar Tater’i kısırlaştırsa o kadar kendi ırkını koruduğuna inanıyordu. Kısırlaştırma yoluyla ehlileştirilemeyen Taterler üzerinde insülin ve elektroşok yöntemleri uygulanmaya başlandı. İNGİLİZLERİN AVUSTRALYALI YERLİLERE UYGULADIĞI SOYKIRIM İngiltere Krallığı 1788-1938 tarihleri arasında sömürge amacıyla gittikleri Avustralya’da yerleşik yerli halk Aborjinleri sistematik olarak yok ettiler. İngilizler aralarına salgın hastalık yaydığı bununla da yetinmeyip yemeklerine zehir katarak yoketmeye çalıştığı 750 bin siyah derili aborjinden geriye sadece 31 bin kişi sağ kalabildi. ALMANLARIN BATI AFRİKA’DA NAMİBYALILARA UYGULADIĞI SOYKIRIM Almanlar 1891 yılında hammadde ve işgücü ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla Güney Batı Afrika (Namimba)’ya sömürge kurmak amacıyla çıktılar. Bölgedeki çok zengin altın ve zümrüt madenlerini ele geçirmenin yolunun yerel Herero ve Nama halklarını yok etmek olduğuna karar veren Almanlar harekete geçti.Bu emir üzerine adanın yerlileri Herero ve Namalar üzerine taaruz eden Alman askerleri yaşlı, kadın, çocuk dinlemeden herkesi katlettiler. Katliamdan kurtulanlar işkenceyle öldürüldü. Yaklaşık 132 bin yerliden geriye 15 bini sağ kalabildi. ALMANLARIN YAHUDİ VE ÇİNGENELERE UYGULADIĞI SOYKIRIM Almanlar 1933-45 yılları arasında Büyük Alman İmparatorluğu’nu kurmak ve mükemmel Alman ırkını yaratmak hedefiyle diğer milletlerden veya etnik gruplardan 21 milyon insanı topluca kurşuna dizerek, toplama kamplarında fırınlarda yakarak, gaz odalarında zehirleyerek soykırıma uğrattılar. Alman yönetimi öncelikle kendilerinden olmadığına inandığı bütün ırkları tespit edip harflerle sınıflandırdı. Bu kampanya uyarınca Çingenelerin yüzde 94’ü kısırlaştırıldı. İkinci hedef grup olarak Yahudiler seçildi. Gerek Almanya gerekse de Almanların işgal ettiği diğer ülkelerde yaşayan milyonlarca Yahudi sistematik bir biçimde vurularak, asılarak, yakılarak ve zehirlenerek öldürüldü. AMERİKALI VE İNGİLİZLERİN ALMANLARA UYGULADIĞI SOYKIRIM Amerikalılar ve İngilizler Almanların savaşı kaybetmelerinin ardından, Dresden kentine sığınan Alman göçmenlerin üzerine 3 gün süreyle havadan bomba yağdırdılar. Savunmasız insanların sığındığı Dresden kentine intikam amacıyla uygulanan bombardıman sırasında 3 bin 900 ton tahrip gücü yüksek bomba ve 200 bin napalm bombası atıldı. Bu yoketme harekatında çoğunluğu çocuk ve kadınların oluşturduğu 200 bin kişi öldü. Japonya’nın Hiroşima ve Nagazaki kentlerine atılan atom bombaları sonucu 135 bin kişinin öldüğü gerçeği Dresden’e uygulanan soykırımın büyüklüğünü gözler önüne serdi. DANİMARKALILARIN ALMAN MÜLTECİLERE UYGULADIĞI SOYKIRIM İkinci Dünya Savaşı’nın bitiminde Sovyet Ordusu’nun Alman topraklarına doğru ilerlemesinden kaçan 250 bin Alman mülteci Danimarka’ya sığındı. Üçte birini 15 yaşından küçük çocukların oluşturduğu Almanlar tel örgülerle çevrili toplama kamplarına alındılar. Binlerce çocuk ve yetişkin tifüs, bağırsak iltihabı, ishal sonucu yaşamlarını kaybettiler. RUMLARIN KIBRIS’TA TÜRKLERE UYGULADIĞI SOYKIRIM İngilizler 1912-1974 döneminde Kıbrıs adası üzerindeki egemenliklerini sağlamak amacıyla Rumlar’ın ENOSİS’i gerçekleştirmelerine göz yumup Türklere karşı saldırı başlattırdılar. 1912’de adada yaşayan Rumlar Kıbrıs’ın 35 ayrı noktasında Türklere ait iş yerleri, camii ve evleri yakıp yıkmaya insanları katletmeye başladılar. 1952 yılında EOKA adlı terör örgütü kuruldu. EOKA sistematik bir biçimde başlattığı saldırılarda 100 Türk’ü, 100 İngiliz vatandaşını öldürerek 30 Türk köyünü yaktı. 1963 yılında EOKA’cılar yeni bir etnik temizleme planını devreye soktular, bu saldırılarda 500 Türk öldürüldü, 130 Türk köyü yakıldı, 25 bin Türk evlerini terketmek zorunda kaldı. YUNANLILARIN BATI TRAKYA’DA TÜRKLERE KARŞI ASİMİLASYON YOLUYLA UYGULADIĞI ETNİK VE KÜLTÜREL SOYKIRIM 1923 yılında Lozan’da imzalanan Türk ve Yunan azınlıkların karşılıklı mübadelesine ilişkin anlaşmanın ardından Yunan hükümeti Batı Trakya bölgesinde yaşayan Türkler üzerinde sistemli olarak etnik ve kültürel soykırım başlattı. Bölgenin büyük bir bölümünü askeri bölge haline getirip sıkıyönetim ilan edildi. Köyler arasında geliş gidişler izne bağlandı, Türk azınlığın pasaportlarına el konuldu. Türklerin hukuki, siyasi, kültürel ve dini haklarının kısıtlanması ibadetlerine izin verilmemesi gibi yoğun baskılar sonucu 400 bin Türk bölgeyi terk etmek zorunda kaldı. BULGARLARIN TÜRKLERE KARŞI UYGULADIKLARI ETNİK VE KÜLTÜREL SOYKIRIM 1970-89 yılları arasında Bulgar hükümeti Bulgarlaştırma adı altında ülkede yaşayan 1,5 milyon Türk, Pomak ve Çingenelere karşı bir asimilasyon kampanyası başlattı. Ülkede yaşayan 310 bin Türk’ün isimleri polis zoruyla Bulgar ve Hıristiyan isimleriyle değiştirildi. Türkçe eğitim veren okullar, üniversitedeki Türk filolojisi bölümleri, Türkçe gazeteler ve camiler devlet emriyle kapatıldı. Çocukların sünnet ettirilmesi yasaklandı. Çocuklar bu yasağa rağmen sünnet ettirilip ettirilmediğini kontrol edilmek için zorla sağlık merkezlerine gönderildi. Mezar taşlarının üzerindeki Türkçe isimler yüzünden mezarlar yıkıldı, talan edildi. Türklerin Türk motifli giysiler giymeleri yasaklandı. Bu baskılara dayanamayıp protesto gösterileri yapan Türklerin üzerine askeri birliklerce ateş açıldı. 1.000 Türk Belene’deki toplama kampına gönderildi. Baskıların giderek artması sonucu 360 bin Türk zorunlu olarak Türkiye’ye göç etmek zorunda kaldı. ATO BAŞKANI AYGÜN Konuya ilişkin değerlendirmelerde bulunan ATO Başkanı Aygün, Amerikalılar’ın medya ve çıkar ilişkilerini kullanarak Felluce’ de soykırım delillerini kararttığı söyledi. Terörizm ile mücadele adına yapılan Irak işgalinin bir savaş suçuna dönüştüğünü vurgulayan Aygün, “Irak’a demokrasi gelecek ama görecek kimse kalmayacak” dedi. Aygün şunları söyledi: Kofi Annan nerede?. Birleşmiş Milletler ne iş yapar?. Kıbrıs’ta kıyameti kopardılar, Irak’ta sus pus oldular. Leyla Zana’nın başı ağrısa ayağa kalkıyorlar, Felluce’de insan cesetlerini köpekler yiyor, susup oturuyorlar. Anlaşılıyor ki, Avrupa Birliği’nin insan hakları kriterleri köpek sevgisine endeksli. Amerika 21. Yüzyılın ilk soy kırımını yapıyor. Bu post modern soykırıma sessiz kalınması bir başka insanlık suçudur. Her şey dünya kamuoyunun gözleri önünde cereyan ediyor. Kimse kimseyi kandırmasın. Televizyonlardaki görüntüler son derece açık. Bu iş terörle mücadele olmaktan çoktan çıktı. Irak ve özellikle Felluce soykırımın açıkhava müzesi haline geldi. İnsanlar sokakta kokuyor. Başında köpekler karnını doyuruyor. Bu görüntülerin onda biri terörle mücadele adına Türkiye’nin herhangi bir yerinde görülse, Avrupa Birliği müzakereleri kestiğini açıklar. Ama yapan Amerika olunca gıkları çıkmıyor. 20. Yüzyıldaki Etnik ve Kültürel Soykırımlar Soykırım Bilançosu 1 Jozef Stalin (RUSYA, 1934-39) 13,000,000 mülteci-100 binlerce ölü. 2 Adolf Hitler (Almanya, 1939-1945) 12,000,000 mülteci / kamplarda 2 milyon ölü-kayıp 3 Mao Tze Dong (Çin, 1966-1969) 11,000,000 kişiye kültürel asimilasyon / toplama kamplarında sayısı belli olmayan ölü ve kayıplar 4 İspanyol ve Amerikalı Kaşifler 1492-1800 7,972,000 ölü / kayıp,. 5 Hideki Tojo (Japonya, 1941-1944) 5,000,000 ölü/ kayıp 6 Pol Pot (Kamboçya, 1975-1979) 1,700,000 ölü 7 Kim Il Sung (Kuzey Kore, 1948-1994) 1.600,000 mülteci ve toplama kamplarında ölü / kayıp 8 Menghitsu (Etopya, 1975-1978) 1,500,000 ölü / kayıp 9 Charles DeGaulle (Cezayir, 1954-1962) 1,000,000 ölü / kayıp 10 Yakubu Gowon (Biafra, 1967-1970) 1,000,000 ölü / kayıp 11 Leonid Brezhnev (Afganistan, 1979-1982) 900,000 ölü / kayıp 12 Jean Kambanda (Ruanda, 1994) 800,000 ölü / kayıp 13 İngiliz Krallığı (Avustralya, 1849-1938) 719,000 ölü / kayıp , 100 bin mülteci 14 Suharto (Doğu Timor, 1976-98) 600,000 ölü /kayıp 15 Saddam Hüseyin (Iran ve Kuzey Irak 1980-1990 600,000 ölü / kayıp 16 Yahya Khan (Pakistan, 1971 ve Banglades,1990) 500,000 ölü / kayıp 17 Savimbi (Angola, 1975-2002) 400,000 ölü / kayıp 18 Molla Ömer – Taliban (Afganistan, 1986-2001) 400,000 ölü / kayıp 19 Idi Amin (Uganda, 1969-1979) 300,000 ölü / kayıp 20 B.Mussolini (Etopya,Yugoslavya 1936) 300,000 ölü / kayıp 21 Danimarka (Danimarka 1945) 250,000 Alman Mülteci ölüme terk edildi. 22 Mobutu Sese Seko (Zaire, 1965-1997) 250,000 ölü / kayıp, 200 bin mülteci 23 Charles Taylor (Liberya, 1989-1996) 220,000 ölü / kayıp 24 Foday Sankoh (Sierra Leone, 1991-2000) 200,000 ölü / kayıp 25 Amerika (Almanya Dresden,1943-1945) 200,000 sivil ölü (Dresden’e sığınan siviller) 26 S. Milosevic (Yugoslavya,1992-96) 180,000 ölü / kayıp 27 Michel Micombero (Burundi, 1972) 150,000 ölü / kayıp 28 Amerika (Hiroşima-Nagazaki 1944) 135,000 ölü atom bombasi lie bu şehirler yok edildi 29 Almanya (Namibya 1891) 117,000 ölü / kayıp, 15 bin mülteci 30 Hassan Turabi (Sudan, 1989-1999) 100,000 ölü / kayıp 31 Richard Nixon (Vietnam, 1969-1974) 70,000 ölü / kayıp 32 Papa Doc Duvalier (Haiti, 1957-1971) 60,000 ölü / kayıp 33 Marcos (Filipinler) 50,000 ölü / kayıp 34 Hissene Habre (Çad, 1982-1990) 40,000 ölü / kayıp 35 Vladimir Ilich Lenin (Rusya, 1917-1920) 30,000 mühalif infaz edildi 36 Francisco Franco (İspanya) 30,000 mühalif infaz edildi 37 Lyndon Johnson (Vietnam, 1963-1968) 30,000 ölü / kayıp 38 Hafız Esad (Suriye 1980-2000) 25,000 ölü / kayıp 39 Khomeini (Iran, 1979-1989) 20,000 ölü / kayıp 40 Eski Yugoslavya (1995 Bosna-Hersek) 15 ölü, 7500 kayıp, 45 bin mülteci 41 Paul Koroma (Sierra Leone, 1997) 6,000 ölü / kayıp 42 Usama bin Ladin(Dünya çapında,1991-2001) 4,000 ölü / kayıp 43 Augusto Pinoşe (Chile, 1973) 3,000 ölü / kayıp 44 Efrain Rios Montt (Guatemala) 2,000 ölü / kayıp 45 Sierra Leone 80,000 mülteci, kayıp rakamı belli değil. 46 Kıbrıs Cumhuriyeti (1912-1974) 25,000 sivil mülteci,1000’ni aşkın ölü,100 ingiliz ölü 47 Yunanistan (Batı Trakya,1923-1990) 400,000 mülteci evlerin terk etti. 48 Bulgaristan (1970-1989) 360,000 mülteci kültürel asimilasyon sonucu evlerin terk etti, 1000 kişi toplama kamplarına alındı 49 Norveç 1920-1930 Tatar göçmenleri kısırlaştırma ve toplama kamplarında izole etme 50 Amerika -Felluce 2004 Devam ediyor.

http://www.atonet.org.tr/turkce/bulten/bulten.php3?sira=282

 Ermeniler, yıllardır sözde soykırımı iddialarıyla dünya kamuoyunu yanlarına çekmeye çalışırken, resmi belgeler, Ermeni çeteler tarafından 1910-1922 yılları arasında Anadolu’da 500 binden fazla Türk’ün katledildiğini gösteriyor..

 Başbakanlık Devlet Arşivleri Genel Müdürü Doç. Dr. Yusuf Sarınay, uzun bir süredir Türkiye’ye, ”tarihinizle yüzleşin” telkinleri yapıldığını belirterek, ”Tarihimizle yüzleşince, kendi kayıp ve acılarımızla karşılaşıyoruz” dedi.

Ermeni soykırımı iddialarıyla ilgili olarak tarihin bir noktaya hapsedildiğini ve herkesin 1915 yılına kilitlendiğini kaydeden Sarınay, ”Sorun bu tarihte başlamıyor. 1915 bir sonuçtur” dedi.

 1878 yılından itibaren büyük devletlerin Ermeni meselesini kullanarak Osmanlı Devleti’nin içişlerine müdahale etmeye başladıklarını anlatan Sarınay, Osmanlı Devleti’nin 1. Dünya Savaşı başlarına kadar sabırlı bir şekilde dayandığını söyledi.

Sarınay, ”Tehcir kararı, Ermeni diasporasının iddia ettiği gibi muhtemel bir isyanı ve başka bir ülkeyle işbirliğini önlemeye yönelik alınmadı. Tehcir, fiilen bir isyanı ve yabancı bir ülkeyle işbirliğini önlemeye yönelikti” diye konuştu.

 Ermeni çetelerin Anadolu’da yüzbinlerce Türk’ü katlettiğini bildiren Sarınay, şunları kaydetti: ”Ermeniler bir devlet kurmak için Fransız, İngiliz ve Rusların vaad ettiği topraklarda bir çoğunluk oluşturamamış. Bu, büyük devletler tarafından da dile getirilmiş. İşte bu nedenle, çoğunluk oluşturabilmek için, belirli bölgelerde sistematik katliam yapmışlar.  Katliamların özelikle Doğu Anadolu ve Çukurova’da yoğunlaşmasının nedeni, etnik temizliğe girişmiş olmalarıdır. Katliamlardan canlarını kurtaranlar da bu bölgelerden göç etmişler. Katliamların amacı, büyük Ermenistan hayalini gerçekleştirmektir.” Sarınay, Ermeni çetelerinin bazen birkaç köy halkını toplayarak katliam yapması nedeniyle, kayıpların belgelere yüksek miktarlarda yansıdığını söyledi.

 Her katliamın belgesi olduğunu ifade eden Sarınay, bunların yerel yöneticilerin İstanbul hükümetine gönderdiği yazı ve raporlarla, yabancı gözlemcilerin hazırladığı tutanaklardan oluştuğunu bildirdi.

 TARİHLE YÜZLEŞMEK

 Sarınay, uzun bir süredir Türkiye’ye, ”tarihinizle yüzleşin” telkinleri yapıldığını belirterek, şunları söyledi:

”Biz tarihimizle yüzleşiyoruz. Tarihimizle yüzleşince, kendi kayıp ve acılarımızla karşılaşıyoruz. Yasımızı tutmadığımız için, herkes Türkiye’den birtakım şeyleri rahatlıkla alabileceğini düşünüyor.

Anadolu’da 523 bin 955 Türk, Ermeni çetelerince katledilmiş. Bunda Batılıların da sorumluluğu çok büyük. Avrupa, Türkiye üzerindeki politikalarında Ermenileri araç olarak kullanmış. Bunun acısını da Ermeniler ve Türkler çekmiş. Avrupa’nın da kendisiyle yüzleşmesi lazım.”

 ERMENİ ÇETELERİNİN KATLETTİĞİ TÜRKLER

 1910-1922 yılları arasında Ermeni çetelerin yaptığı katliamların tarih ve yerleri ile katledilen Türk sayısı şöyle:

 1910 Muş (10 ölü), 21 Şubat 1914 Kars-Ardahan (30 bin ölü), 1915 Van (44 ölü), 1915 Van (150 ölü), 1915 Bitlis (16 bin ölü),1915 Muş (80 ölü), 1915 Bitlis-Hizan (113 ölü), 1915 Van (5 bin 200 ölü), Şubat 1915 Haskay (200 ölü), Şubat 1915 Dutak (3 ölü), Nisan 1915 Bitlis (29 ölü), Nisan 1915 Muradiye (10 bin ölü), Nisan 1915 Van (120 ölü), Mayıs 1915 Van (20 bin ölü), Temmuz 1915 Muş-Akçan (19 ölü), Ağustos 1915 Müküs (126 ölü), 9 Mayıs 1915 Bitlis (40 bin ölü), 9 Mayıs 1915 Bitlis (123 ölü), 15 Ocak 1916 Terme (9 ölü), 1 Nisan 1916 Van-Reşadiye (15 ölü), Mayıs 1916 Muş (500 ölü), 8 Mayıs 1916 Van-Tatvan (bin 600 ölü), 8 Mayıs 1916 Bitlis (10 bin ölü), 8 Mayıs 1916 Pasinler (2 bin ölü), 8 Mayıs 1916 Tercan (563 ölü), 11 Mayıs 1916 Van (44 bin 233 ölü), 11 Mayıs 1916 Malazgirt (20 bin ölü), 11 Mayıs 1916 Bitlis (12 ölü), 22 Mayıs 1916 Van (bin ölü), 22 Mayıs 1916 Köprüköy-Van (200 ölü), 22 Mayıs 1916 Van (15 bin ölü), 22 Mayıs 1916 Van (8 ölü), 22 Mayıs 1916 Van (8 bin ölü), 22 Mayıs 1916 Van (80 bin ölü), 22 Mayıs 1916 Van (15 bin ölü), 23 Mayıs 1916 Of (5 ölü), 23 Mayıs 1916 Trabzon (2 bin 86 ölü), 23 Mayıs 1916 Van (3 yüz ölü), 25 Mayıs 1916 Bayezid (14 bin ölü), Haziran 1916 Van- Abbasağa (14 ölü), Haziran 1916 Edremid-Vastan (15 bin ölü), 6 Haziran 1916 Şatak-Serir (45 ölü), 6 Haziran 1916 Şatak (bin 150 ölü), 7 Haziran 1916 Müküs-Serhan (121 ölü), 14 Ağustos 1916 Bitlis (311 ölü), 1919 Sarıkamış (9 ölü), 1919 Tiksin-Ağadeve (5 ölü), 1919 Nahçivan (4 bin ölü), 6 Ocak 1919 Zaruşat (86 ölü), 21 Ocak 1919 Kilis (2 ölü), 22 Ocak 1919 Antep (1 ölü), 25 Ocak 1919 Kars (9 ölü), 26 Şubat 1919 Adana-Pozantı (4 ölü), 18 Mayıs 1919 Osmaniye (1 ölü), 13 Haziran 1919 Pasinler (3 ölü), 3 Haziran 1919 Iğdır (8 ölü), Temmuz 1919 Sarıkamış (803 ölü), Temmuz 1919 Kurudere (8 ölü), Temmuz 1919 Sarıkamış (695 ölü), 4 Temmuz 1919 Akçakale (180 ölü), 5 Temmuz 1919 Kağızman (4 ölü), 7 temmuz 1919 Kars-Göle (9 ölü), 8 Temmuz 1919 Mescitli (4 ölü), 8 Temmuz 1919 Gülyantepe (10 ölü), 9 Temmuz 1919 Kağızman (6 ölü), 9 Temmuz 1919 Kurudere (8 ölü), 11 Temmuz 1919 Mescitli (20 ölü), 19 Temmuz 1919 Bulaklı (2 ölü), 19 Temmuz 1919 Pasinler (2 ölü), 24 Temmuz 1919 Kars-Kağızman (9 ölü), Ağustos 1919 Muhtelif köyler (2 bin 502 ölü), 15 Ağustos 1919 Erzurum (153 ölü), 15 Ağustos 1919 Erzurum (426 ölü), Eylül 1919 Allahüekber (3 ölü), 9 Eylül 1919 Ünye (12 ölü), 14 Eylül 1919 Sarıkamış (2 ölü), Kasım 1919 Adana (4 ölü), 11 Kasım 1919 Maraş (2 ölü), 6 Kasım 1919 Ulukışla (7 ölü), 7 Aralık 1919 Adana (4 ölü), 1920 Göle (600 ölü), 1920 Kars (3 bin 945 ölü), 1920 Haramivartan (138 ölü), 1920 Nahçivan (64 bin 408 ölü), 1920 Nahçivan (5 bin 307 ölü), Şubat 1920 Kars civarı (561 ölü), 1 Şubat 1920 Zaruşat (2 bin 150 ölü), 2 Şubat 1920 Şuregel (bin 150 ölü), 10 Şubat 1920 Çıldır (100 ölü), 28 Şubat 1920 Pozantı (40 ölü), 9 Mart 1920 Zaruşat (400 ölü), 9 Mart 1920 Zaruşat (120 ölü), 16 Mart 1920 Kağızman (720 ölü), 22 Mart 1920 Şuregel-Zaruşat (2 bin ölü), 6 Nisan 1920 Gümrü (500 ölü), 28 Nisan 1920 Kars (2 ölü), 5 Mayıs 1920 Kars (bin 774 ölü), 22 Mayıs 1920 Kars (10 ölü), 2 Temmuz 1920 Kars-Erzurum (408 ölü), 2 Temmuz 1920 Zengebasar (bin 500 ölü), 27 Temmuz 1920 Erzurum (69 ölü), Mayıs 1920 Kars-Erzurum (27 ölü), Ağustos 1920 Oltu (650 ölü), Ağustos 1920 Kars-Erzurum (18 ölü), 15 Ekim 1920 Bayburt (bin 387 ölü), 20 Ekim 1920 Göle (100 ölü), 17 Ekim 1920 Pasinler (9 bin 287 ölü), 18 Ekim 1920 Tortum (3 bin 700 ölü), 19 Ekim 1920 Erzurum (8 bin 439 ölü), 26 Ekim 1920 Kars civarı (10 bin 693), Ekim 1920 Aşkale (889 ölü), 1 Aralık 1920 Kosor (69 ölü), 3 Aralık 1920 Göle (508 ölü), 4 Aralık 1920 Kosor (122 ölü), 4 Aralık 1920 Kars-Zeytun (28 ölü), 4 Aralık 1920 Sarıkamış (bin 975 ölü), 6 Aralık 1920 Göle (194 ölü), 7 Aralık 1920 Kars-Digor (14 bin 620 ölü), 14 Aralık 1920 Sarıkamış (5 bin 337 ölü), 29 Kasım 1920 Zaruşat (bin 26 ölü), Aralık 1920 Erivan (192 ölü), 1921 Nahçivan (12 ölü), 1921 Bayburt (580 ölü), 1921 Arpaçay (148 ölü), 1921 Karakilise (6 bin ölü), 1921 Karakilise ( 6 bin ölü), Şubat 1921 Zenibasar (18 ölü), 21 Kasım 1921 Pasinler (53 ölü), 21 Kasım 1921 Erzurum (bin 215 ölü), 1918 Hınıs (870 ölü), 1918 Tercan (580 ölü), Mart 1922 Maraş (4 ölü).